• Streaming + Download




As third and fourth generation of Pontic Greeks we have a deep-routed love for our occupied motherland which, unfortunately, has been deprived from us. We always try to remember, and commemorate not only of our 353000 mass murdered ancestors, but also, of the ones that were not given the chance to be born.

We wanted to produce a song for the genocide of Pontic Greeks at the hands of Ottoman Turks. We did this without the use of Pontic lyre, nor by singing in the Pontic dialect, besides, there are many more beautiful songs with these features. Our goal was to make known, one of the most tragic crimes in the modern European history, to those people that don’t know much about it, or have never heard of it.

We present this to you, with respect to the memory of all those lost.

Thanks to : Thanasis Pananakis, Veronica Lahana, Panagiotis Berdenis and Konstantinos Mavropoulos for their invaluable help.

Ως Πόντιοι 3ης και 4ης γενιάς, έχουμε ριζωμένη βαθιά μέσα μας την αγάπη για την κατεχόμενη πατρίδα που δυστυχώς σήμερα δεν έχουμε. Πάντα, προσπαθούμε να τιμούμε και να θυμόμαστε τους 353000 γενοκτονημένους προγόνους μας αλλά και όλους αυτούς που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν.

Θελήσαμε να φτιάξουμε ένα τραγούδι για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους. Χωρίς λύρα, χωρίς να είναι τραγουδισμένο στην Ποντιακή διάλεκτο, άλλωστε υπάρχουν πολύ ομορφότερα Ποντιακά τραγούδια με αυτά τα χαρακτηριστικά. Στόχος μας ήταν να διαδώσουμε ένα από τα τραγικότερα εγκλήματα της νεότερης Ευρωπαϊκής ιστορίας, σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν πολλά ή δεν έχουν ακούσει ποτέ γι’ αυτό.

Με σεβασμό στην μνήμη όλων αυτών που χάθηκαν, σας το παρουσιάζουμε.

Ευχαριστούμε τους Θανάση Πανανάκη, Βερόνικα Λαχανά, Παναγιώτη Μπερδένη και Κωνσταντίνο Μαυρόπουλο για την πολύτιμη βοήθεια τους.

Θέλομ΄ να ευτάμ’ μνημόσυνον σ΄ ούλτς εκεί π΄ εχάθαν
χωρίς ποπάν, χωρίς καντήλ΄ χωρίς κερί π΄ ετάφαν

Κωστίκας Ανδρεάδης


released January 18, 2017

Erifili Nika - Recitation
George Katsanos - Hammond Melodion, Mellotron, Theremin, Hurdi Gurdi
Vasilis Mousakos - Electric Guitar
Spiros Mazis - Electric Bass
Antonis Adelfidis - Keyboards, Audio Editing, Recordings
Swede - Drums

lord - Text translation in English language
George Valvis - Cover artwork

Thodoris Makridis - Producer assistant

Mixed and Mastered by Dimitris Delis

Composed, Arranged and Produced by Antonis Adelfidis

Lyrics were based on testimonials of Pontic refugees. In particular, from the texts; "The genocide of Pontic Greeks during the period of the Young Turks (1915-1918)" by Constantine Fotiades, "The genocide of Pontic Greeks" by Haris Tsirkinides, and "Memory of Pontus: Unknown testimonials from the genocide".

Copyediting by Antonis Adelfidis

Εριφίλη Νίκα - Απαγγελία
Γιώργος Κατσάνος - Hammond Melodion, Mellotron, Theremin, Hurdi Gurdi
Βασίλης Μουσάκος - Ηλεκτρική κιθάρα
Σπύρος Μάζης - Ηλεκτρικό μπάσο
Αντώνης Αδελφίδης - Πλήκτρα, Audio Editing, Ηχογραφήσεις
Ο Σουηδός - Τύμπανα

Ο λόρδος - Μετάφραση του κειμένου στην Αγγλική γλώσσα
Γιώργος Βάλβης - Σχεδίαση εξωφύλλου

Δημήτρης Ντελής - Μίξη, Mastering

Θοδωρής Μακρίδης - Βοηθός παραγωγής

Αντώνης Αδελφίδης - Σύνθεση, Ενορχήστρωση, Παραγωγή

Το κείμενο δημιουργήθηκε από μαρτυρίες Ποντίων προσφύγων. Είναι παρμένες από τα κείμενα, "Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου κατά την περίοδο των Νεότουρκων (1915-1918)" του Κωνσταντίνου Φωτιάδη, "Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου" του Χάρη Τσιρκινίδη και "Μνήμη Πόντου: Άγνωστες μαρτυρίες από την γενοκτονία".

Επιμέλεια κειμένου - Αντώνης Αδελφίδης



all rights reserved
Track Name: 353000 (English Version)
Fall of Constantinople May twenty ninth, fourteen fifty three
Fall of Trabzon August Fifteenth, fourteen sixty one
Samsun May nineteenth, nineteen nineteen

Labor battalions, murders, exile, burning of villages, rapes…
Three hundred and fifty three thousand

Elders, women, and children on an unending path towards martyrdom. Dropping dead from exhaustion and their blows.

They had gathered all children on a circle. They were lashing us hard, and stinging us with their swords to prevent us from crying. Most of us were imploring death to come.

They transferred the women and children in a place just outside Kerasous and handed us to the wild Turkish gendarmes.

I deliver Christian women for five cents a head!

December eleventh, nineteen sixteen. Five Greek villages were looted, and then burned to the ground. The villagers were displaced.
December twelfth, nineteen sixteen. On the town’s outskirts, villages are being burned to the ground. December fourteenth, nineteen sixteen. Entire villages are burned along with schools and churches.
December seventeenth, , nineteen sixteen. In the region of Samsun, they burned eleven villages. The looting continues. The villagers are being abused.
December thirty one, nineteen sixteen. About eighteen villages were entirely burned. Approximately sixty women had been raped. They looted even the churches.

On November eighth they announced the firman, on the thirteenth it was posted, and up until November sixteenth, all people of Tripolis had to abandon homes, fields and boats. We had to bury at the place where we gave birth, where we toiled, where we rejoiced and loved with all our heart, the great heart of a small population that followed upstanding, unbeaten, its faith and homeland.

No Greek of Tripolis joined the Turks, no Greek preferred to alter their faith and save their lives.

A year after our return from exile, we hardly managed to survive. Then he came with his gendarmes at dawn and surrounded the village. They gathered us one by one and put us in a house, by the church. Men, women, children, elders, and infants. They set fire to the house and burned us alive!

Prior to burning us alive, they chose 5 young women and kept them for themselves. Then they spilled in and around the house ten cans of oil and threw a grenade. A fire started! All this kept for ten to twenty minutes. We were screaming. Women’s screams were reaching the sky. The house blew up amid the flames and buried us all in!

The five women who the Turks have chosen, to rape us, realized what would happen, and as we saw the fire and heard the voices, we ran towards the burning house crying

In the name of the Lord

We jumped into the fire and burned alive. We died along with the others.

All this lasted for around half an hour. Half an hour later, the gendarmes left and went on to other villages. In every village, they stayed for half an hour, burned, and then left. There were not burning all houses in the villages. . They burned only one house with all villagers inside it.

All one could hear was the sound of wood, burning in the fire, burnt walls and beams, which fell with a bang over the bodies laying like piles of coal and ash, down on the floor.

I deliver Christian women for five cents a head!

Three hundred and fifty three thousand.
Track Name: 353000 (Greek Version)
Άλωση Κωνσταντινούπολης 29 Μαιου 1453
Άλωση Τραπεζούντας 15 Αυγούστου 1461
Σαμψούντα 19 Μαΐου 1919

Τάγματα Εργασίας, δολοφονίες, εξορίες, πυρπολήσεις χωριών, βιασμοί...

353000 γενοκτονημένες ψυχές.

Γέροντες , γυναίκες, παιδιά σε ατέλειωτη πορεία μαρτυρίου, όπου πέφταμε νεκροί από την εξάντληση και από τα χτυπήματα τους.

Είχαν μαζέψει όλα τα παιδιά σε κύκλο. Μας χτυπούσαν σκληρά με τα μαστίγια και μας τρυπούσαν με τα ξίφη τους για να μην κλαίμε. Οι περισσότεροι εκλιπαρούσαμε τον θάνατο.

Μετέφεραν τα παιδιά και τις γυναίκες λίγο παρά έξω από την Κερασούντα και εκεί μας παρέδωσαν στους άγριους τσέτες αντάρτες.

Παραδίδω γυναίκες χριστιανών αντί πέντε λεπτών το κομμάτι!

11 Δεκεμβρίου 1916. Λεηλατήθηκαν 5 ελληνικά χωριά, κατόπιν κάηκαν. Οι κάτοικοι εκτοπίστηκαν.
12 Δεκεμβρίου 1916. Στα περίχωρα της πόλης καίγονται χωριά.
14 Δεκεμβρίου 1916. Ολόκληρα χωριά καίγονται μαζί με τα σχολεία και τις εκκλησίες.
17 Δεκεμβρίου 1916. Στην περιφέρεια Σαμψούντας έκαψαν 11 χωριά. Η λεηλασία συνεχίζεται. Οι χωρικοί κακοποιούνται.
31 Δεκεμβρίου  1916. 18 περίπου χωριά κάηκαν εξ ολοκλήρου.. Περίπου 60 γυναίκες βιάστηκαν. Λεηλάτησαν ακόμη και εκκλησίες.

Στις 8 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε το φιρμάνι, στις 13 τοιχοκολλήθηκε, κι ίσαμε τις 16 έπρεπε όλος ο λαός της Τρίπολης να εγκαταλείψουμε σπίτια, χωράφια και πλεούμενα. Επρεπε να θάφτούμε εκεί που κοιλοπονέσαμε, εκεί που μόχθησαμε, εκεί που χαρήκαμε κι αγάπησαμε με την καρδιά μας, τη μεγάλη καρδιά ενός μικρού πληθυσμού που ακολούθησε στητός, ανίκητος, την πίστη και την πατρίδα του.

Ούτε ένας Έλληνας της Τρίπολης τούρκεψε, ούτε ένας προτίμησε ν’ αλλαξοπιστήσει για να σώσει την ζωή του…

Ένα χρόνο μετά το γυρισμό μας από την εξορία, κακήν κακώς, ζήσαμε. Ύστερα ο Τοπάλ Οσμάν ήρθε χαράματα και περικύκλωσε το χωριό με τους τσέτες του. Μάζεψαν τον κόσμο, έναν-έναν τους χωριανούς και μας έβαλαν σ’ ένα σπίτι, σιμά στην εκκλησιά. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους, μωρά. Έδωσαν φωτιά το σπίτι και μας έκαψαν ζωντανούς!

Προτού να μας κάψουν διάλεξαν 4-5 νέες γυναίκες και τις κράτησαν για τον εαυτό τους. Μετά έχυσαν 10 τενεκέδες πετρέλαιο μέσα και ολόγυρα στο σπίτι και κατόπιν έριξαν μια χειροβομβίδα. Άναψε φωτιά!  Δέκα-είκοσι λεπτά κράτησε το κακό. Φώναζαμε. Οι φωνές των γυναικών «σον ουρανόν εβγαίναν» (οι φωνές των γυναικών ανέβαιναν στον ουρανό). Τινάχτηκε το σπίτι μες στις φλόγες κι όλους μας πλάκωσε μέσα!

Οι πέντε γυναίκες που διάλεξαν οι Τούρκοι, για να μας βιάσουν, το κατάλαβαμε και σαν είδαμε τη φωτιά και τις φωνές, τρέξαμε προς το σπίτι λέγοντας:

Είς το όνομα του Κυρίου

Πήδησαμε στη φωτιά και κάηκαμε. Πέθαναμε μαζί με τις άλλες.

Αυτό όλο κράτησε μισή ώρα. Μετά από μισή ώρα οι τσέτες έφυγαν και πήγαν σ’ άλλα χωριά. Σε κάθε χωριό μισή ώρα στέκονταν, έκαιγαν, και στην συνέχεια έφευγαν. Δεκαεφτά χωριά έκαψαν. Δεν έκαιγαν τα σπίτια των χωριών. Μόνο ένα σπίτι έκαιγαν μαζί με τους ανθρώπους.

Κι’ ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο.

Παραδίδω γυναίκες χριστιανών αντί πέντε λεπτών το κομμάτι!